Bałkany 01.09 – 03.10.2011

Razem 1500 km, na pewno 1000 pod górkę.

Pierwszego września, gotowy na start.

Do Budapesztu nasze rowery podróżowały na górnych półkach przedziału.

Wreszcie, po dwudziestu godzinach, na ziemi.

Nad brzegiem Balatonu.

Przekraczamy granicę węgiersko słoweńską.

Zaczynają się górki.

Narada taktyczna. Trzeba zmienić przednie tarcze napędu mojego roweru.

Na Dolinę Logarską prowadzi droga szutrowa. Czasami trzeba było zsiąść.

Gdzieś tam, jesteśmy my.

Pierwsze oznaki zmęczenia, i zadowolenia.

Teraz trzeba stąd zjechać.

I wjechać pod następną górkę.

Zobaczyć Postojnską Jamę, piękne dzieło natury.

Raz w tygodniu, obowiązkowe pranie. Kąpiel codziennie. Cztery litry wody w zapasie, to naprawdę dużo.

Opuszczamy Słowenię.

To już Chorwacja. Rjeka robi wrażenie.

Nocleg w buszu. Obiecano nam niespokojną noc. Czuwaliśmy na zmianę.

Obóz rozbilismy na asfalcie. Wieczorem dołączyli Amerykanie.

W ponad 30 stopniowych upałach, cienia trzeba było szukać wszędzie.

Ale nie zawsze tak było.

Kamping w Dubrowniku. Tu pierwszy i ostatni raz daliśmy się nabrać.

Było miło, kiedy dziewczyny chciały się prytulić.

Opuściliśmy Chorwację.To już Czarnogóra. Tu dopiero zobaczymy, ”gdzie raki zimują”.

Zatoka Kotorska.

Od tego miejsca przez 16 km zaczniemy się wspinać 24 serpentynami na wysokość 930 m (w pionie)

Dobrze, że czasem ktoś się zatrzyma i pogada, choćby po rosyjsku.

Do końca coraz bliżej.

Połowę wspinaczaki, udało się sfotografować.

Tunele, choćby te krótkie, zawsze ułatwiały dotarcie na szczyt.

Szkoci też chcieli mieć pamiątke.

Nasz wysiłek zawsze rekompensowały takie, i podobne widoki.

,

Zwiedziliśmy młodą, wspaniale rozwijającą się stolicę. Ale naszą miłością są góry, więc ruszamy dalej.

Znowu nie było łatwo. Na Ikszić wspinaliśmy się bez przerwy 17 km.

Żebym był choć trochę młodszy….

Jesteśmy na szczycie. Udźwignęliśmy ten krzyż.

Kawałek prostej.

Kamizelka i światła, zwykła konieczność.

Takie miejsca pozostają w pamięci na zawsze.

Niedawno byliśmy na drodze niżej, teraz wjedziemy w ten tunel na górze.

Trzeba trochę odpocząć.

Przyjaźń można nawiązać zawsze, szczególnie z biednymi.

Każdą okazję należy wykorzystać, aby przewietrzyć ekwipunek.

W drodze na przełęcz, coraz zimniej.

Dobrze, że po drodze można się zatrzymać, i…

…porozmawiać choćby z Krakusaami.

Droga na przełęcz Dumidor ciągnie się 20 km pod górę. Bez litości, bez przerwy.

Wieje mocno od wczoraj. Przełęcz zdobyta.

Dlaczego tak zimno?

Rano, na moim namiocie i wokół pokazała się zima.

Trzeba nacieszyć się pięknem krajobrazów, i wracać.

Most na rzece Tara, to tu grzmiały Działa Nawarony.

Polubiliśmy te tunele.

Od początku do końca, z dumą trzepotała na maszcie moja flaga.

Serbia, też piękna.

Wspomnienia pozostaną na zawsze.

To już koniec.

Ostatni pociąg do Szczecina odjechał o dwudziestej, przed 20 minutami. Następny o ósmej rano. Ale to nic.